Yaygın olarak kullanılan NDT yöntemleri şunları içerir:
- Ultrasonik Test (UT): Delaminasyonu, kalıntıları ve diğer iç süreksizlikleri tespit etmek için kullanılır. UT, en temel haliyle bir darbe alıcısı ve osiloskop ekranı olan bir kusur dedektörüne bağlı bir piezoelektrik prob kullanır. Dönüştürücü, genellikle bir jel, yağ veya su ile bağlandığı, test edilen nesnenin içinden geçirilir. Bu bağlaştırıcının, akustik enerjinin dönüştürücüden parçaya etkili bir şekilde iletilmesi için gereklidir, ancak elektromanyetik akustik dönüştürücüler (EMAT) veya lazer uyarımı gibi temassız tekniklerle test yaparken gerekli değildir.
- Radyografik Test (RT): Boru duvarındaki kaynak kusurlarını, gözenekliliği ve diğer kusurları tanımlamak için kullanılır. Radyografik testlerde test parçası bir radyasyon kaynağı ile film (veya dedektör) arasına yerleştirilir. Test parçasının malzeme yoğunluğu ve kalınlığındaki farklılıklar, saçılma ve/veya absorpsiyonu içeren bir etkileşim süreci yoluyla nüfuz eden radyasyonu zayıflatacaktır (yani azaltacaktır). Emilim farklılıkları daha sonra filme veya elektronik olarak kaydedilir.
- Manyetik Parçacık Denetimi (MPI): Çatlaklar ve dikişler gibi yüzey ve yüzeye yakın kusurların tespitinde etkilidir. Teknoloji, test edilen bileşende manyetik bir alan indükleyerek çalışır. Bir yüzey veya yüzeye yakın kusur mevcutsa, manyetik akı bozulur ve kusurun etrafından "sızar". Demir talaşı (kuru veya bir sıvı içinde asılı) gibi ince manyetik parçacıkların tozlanmasıyla, parçacıklar akı sızıntısı alanına çekilecek ve kusurun görünür işaretlerini oluşturacaktır.
